براتون بخشی درست کردم به نام دیوان شهریار

امیدوارم از این بخش وب خوشتون بیاد.

  دیوان شهریار:

                         کودک و خزان

 

مادری بود و دختر و پسری          پسرک از می  محبت مست

دختر از غصه پدر مسلول             پدرش تازه رفته بود از دست

یک شب اهسته با کنایه طبیب      گفت با مادر این نخواهد رست

ماه دیگر که از سموم خزان            برگها را بود به خاک نشست

صبری ای باغبان که برگ امید         خواهد از شاخه حیات گسست

پسر این حال را مگر دریافت            بنگر اینجا چه مایه رقت هست

صبح فردا دو دست کوچک طفل        برگ ها را به شاخه می بست